kimisi methiyeler duzer sana, ben sadece icinde yasiyorum. kar yagdiginda herkes bayilir sana, ben anilarimi hatirliyorum. griligini sever insanlar, ben nefret ediyorum. kendimce bir nefret, bir kusme aslinda benimkisi.

cocuktum ilk defa geldigimde bu sehre. boyum kadar kar vardi, halen gecmeyen hastaligimin ilk belirtileri icin gelmistik ama yanimda sen yoktun. ayni anda izin alamiyordunuz. tahliller, sunlar bunlar derken gunler gecti, ben ankara’da sensizken. sonunda birsey bulamadilar, ne garip bende seni bulamamistim buralarda.

uzerinden alti ay gecti gelisimden bu sehre. bu sefer sen hasta olmustun. ameliyat olacaktin bensiz geldigin bu gri, lanetli sehirde. yanina gelecektim, yalniz birakmayacaktim seni.

elimde ilk karnemle birlikte.

gelemedim,

gondermediler,

yoldan cevirdiler.

bu sehir seni yutmus, benden koparmisti.

cocuk halimle nefret ettim senden.

griliginden, kisindan, yazindan, cocuk halimle bana yasattiklarindan dolayi nefret ettim senden. sucun o’nu benden almakti birtek. hic sevemedim seni ankara.