elirli seylerin sadece ozel tarihlerde kutlanmasi konusundaki hosnutsuzlugum bu konuda da devam ediyor. Ogretmen dedigim sey benim icin anamdan, babamdan baslar, ilkokulda bana hayati ogreten ogretmenimle devam eder, ortaokulda sinifimi paylastigim ogretmenlerime uzanir, lisede tum ergen davranislarima tahammul eden ogretmenlerimle sona yaklasir, universite siralarda dirsek curuturken bana hayati ogreten ogretmenlerimle devam eder.

Hayatimda emeginiz cok ama ne yazik guzel ulkemde hic kimsenin degeri olmadigi gibi seninde degerin yok ogretmenim. Yine uc otuz parayla yasamaya calisirsin, her turlu kosulda (uzak, yakin, zor, teror) demeden ogrencilerini egitirsin, eline ne gecer? Iki kurus ogretmen maasi. Cok biliyor ya herkes, yazlari tatil yapiyorlar, ozel ders veriyorlar, bilmem kac para maas aliyorlar. Kulahima anlatin siz onlari. Her ogretmen ne yazik bu kadar sansli degil. Kimisi evine ekmek goturmek icin pazarda limon satar, kimisi taksicilik yapar, kimisi isportacilik yapar, kimisi bunlari gururuna yediremez hayatina kiyar.

Basta ailem, beni yetistiren ogretmenlerim, arkadasim olan ogretmenler. Gununuz kutlu olsun, guzel gunler goreceksiniz…