3 haftadir her turlu ortamdan (sanal, viral, gercek) uzak kalarak yasadim. Isten eve, evden ise. Yuzumde bilinmedik bir maske, kalbimde koskoca bir yara, ruhumda turlu calkantilar, beynimde marsandizler, kulaklarimda ugultular, sesimde catallik, kuduran astimim, avuc avuc ictigim ilaclar ve gozumde yas…
Ne oldugunun, basima ne geldiginin veya ne halde oldugumun cok onemi yok.
Son uc haftayi kimsenin gormedigi yerlerde, kimsenin bilmedigi kimliklerde yazarak anlattim. Gunun birinde o’nlari sana dahil edecegim…
Icinde bulundugum hali ozetlemek gerekirse;
hic bir insani unutmak,
bir insandan vazgecmek,
bir insani hayatindan sonsuza kadar cikartmak zorunda kaldin mi hic?
hani olmus gibi,
hani uzatsan da elini tutamayacagini bilmek gibi,
her an kapindan iceri gulumseyerek girecegini bekleyip
ama aslinda hic gelemeyecegini de bilmen gibi.
ne zor sey degil mi
olmedigini bilmek ,
ama olmus gibi ulasilmaz olmasi artik o insanin sana,
ne kadar katlanilmaz bir gercek degil mi
sen hala bu kadar sevgili iken?
ozlemek, bu kadar ozlemek,
etini kemigini yakarcasina ozlemek…
cok kotu degil mi?
bu kadar ozleyip onu gorememek,
ona dokunamamak,
onu isitememek,
artik sonunun “pi” hali degil mi?
biliyorsun degil mi?
ne kadar umutsuz bir arayistir o,
kalabalik caddede gecen binlerce yuze bakmak
belki bir kez daha gorebilmek icin o yuzu,
belki biraz once gecti bu kaldirimdan diye dusunmek,
belki su an arkamda yuruyen insanlarin icinde bir
yerde demek,
belki su an uzerimdedir gozleri diye paranoyalar
yasamak
ne zordur degil mi?
ne kadar eritir insani farketmeden.
sende biliyorsun degil mi bunlari.?
bir sinema koltugunda sende iki kisi gibi oturdun mu hic?
hic iki kisi gibi zevk aldin mi bir konserden yalniz basina.
guzel bir kafe kesfettiginde,
guzel bir film seyrettiginde,
guzel bir sarki dinlediginde
guzellikleri oraninda eksik kaldiklarini hissettin mi
paylasamadigin icin onunla.
bir barin kalabaliginda hic yarim vucudunla sallandin mi ortada?
hic iki kisilik beyninle yarim insan olabildin mi?
baktiginda aynana sadece yuzunun bir yarisini gordugun oldu mu hic?
sana hayatindaki en buyuk yoksunlugu yasatandan
nefret edemedigin zamanlar oldu mu hic?
gozunun icine baka baka kolunu bacagini kesen bir
insanin yuzune
sevgi dolu bir gulumseme ile bakabildigin zamanlar
oldu mu hic?
hayatta inandigin butun degerlerini altust eden
birisine ask siirleri
yazabildin mi?
onu icinde korumanin seni yok etmek oldugu zamanlara
feda oldun mu hic?
icinde aglayan cocuga umut sarkilari soyleyemedigin,
ozlemini,
susuzlugunu,
acligini gideremedigin zamanlar oldu mu hic?
kanayan yarasini gordugun
ama merhem olamadigin zamanlar.
gucunun,
hani o tanrisal gucunun
bir cocugun aglamasini susturamayacak kadar oldugunu
gordugun zamanlar
oldu mu hic?
hiiiiiiic… .
hiic…
hic…
bir hic…
yataginiza girdiniz. tanidiginiz esyalar arasinda kendi kokunuz ve anilarinizla dolu carsaflar, battaniyeler arasina yerlestiniz, basiniz yastiginizin tanidik yumusakligini buldu, yana dondunuz, bacaklarinizi karniniza cekerken boynunuzu one egdiniz, yastigin serin yuzu yanaginizi serinletti: birazdan, birazdan uyuyacak, karanligin icinde hepsini, hepsini unutacaksiniz… hepsini unutacaksiniz: sizden ustun olanlarin acimasiz gucunu, soylenmis o dusuncesizce sozleri, budalaliklari, yetistiremediginiz isleri, anlayissizligi, ihaneti, haksizligi, aldirissizligi, sizi suclayanlari ve suclayacak olanlari, parasizliginizi, hizla gecen zamani, hic gecmeyen zamani, kavusamadiklarinizi, yalnizliginizi, utancinizi, yenilgilerinizi, zavalliliginizi, acikli halinizi, felaketleri, felaketlerin hepsini, hepsini birazdan unutacaksiniz” 
